Mini-mens-emoties

Afscheid nemen vind ik maar helemaal niks!
Ik heb het met alles.
Vanmorgen ging mama een paar uurtjes weg, en ze legde me uit waarnaartoe en dat ze snel terug zou zijn, en ik snapte het best wel, maar moest hartverscheurend huilen toen ze de deur uit stapte.
En vanmiddag waren we op de geitenboerderij, en op een bepaald moment moesten we toch weg, alhoewel papa en mama dat moment altijd uitstellen omdat ik het zo moeilijk vind (hoezo softies).
En dan moet ik ZO huilen en snikken en hikken!
En gisteren was dat precies hetzelfde in het Amstelpark, in de metro, de trein en het parktreintje.
Als ik eenmaal iets leuk vind moet dat eeuwig duren. Daar ben ik natuurlijk ook gewoon klein voor!
De metro vond ik eerst eng en daarna spannend- ik was nog nooit eerder in de metro geweest. De trein naar Zaandam vond ik geweldig, maar dat ritje duurde natuurlijk veel te kort, dus dat was weer huilen op station Zaandam.
De speeltuin is geweldig en het liefst blijf ik daar permanent wonen- papa en mama overwegen het omdat ze mij niet aan het huilen willen maken.
Misschien nemen we onze intrek in het houten locomotief, of in de schapenstal....
Afscheid dus! Doet me pijn. Vind ik moeilijk.
Papa en mama proberen het me uit te leggen en troosten me, maar zijn zich pijnlijk bewust van de dingen die zij niet kunnen oplossen, of wegnemen- omdat ze nu eenmaal deel zijn van het leven.