Pech en geluk

Laatst waren we bij de huisarts voor mij en toen zei de dokter: 'goh mannetje, wat heb je al veel pech gehad.'
En nu mama naar een babyfoto van mij zit te kijken, denkt ze daaraan terug.
Wat een pech inderdaad! Nog maar twee weken oud en een nierbekkeninfectie, waardoor ik twee weken aan een infuus in het ziekenhuis kwam te liggen. In het ziekenhuis liep ik ook nog een darminfectie op. Eenmaal thuis was ik zo ontregeld door de weken in het ziekenhuis dat ik ingebakerd moest worden om te kunnen slapen. Telkens als ik in slaap viel maaide ik namelijk met mijn armpjes, waardoor ik weer wakker werd en ging huilen.
Waarschijnlijk door de antibiotica, denkt mama nu, maar door een melkallergie dacht mama toen, kreeg ik enorm eczeem. Vlammend rode plekken had ik op mijn lijfje en in mijn gezicht, met nattende korsten. Ik kreeg speciale melk op doktersvoorschrift en dat hielp wel. Nadat ik een jaar was geworden trok het eczeem weg. Nu heb ik het door droogte, en smeert mama mij elke dag twee keer in met uier-/kamillezalf.
Vanaf mijn eerste jaar was ik heel vaak ziek, hoge koorts, neusverkouden enzovoort. Papa en mama hebben heel wat met mij bij de dokter gezeten. Uiteindelijk is mijn neusamandeltje eruit gehaald en ben ik (afkloppen!) veel minder vaak ziek. Af en toe nog maar..
Verder ben ik nu al drie keer met een tand door mijn lip gevallen, waardoor ik (blijvend?) een dikker onderlipje heb. Vingers tussen de deur gehad op een hele nare manier. En ga zo maar door.
Dus dat van die pech, dat klopt wel! Mama hoopt dat ik zo iemand ben die alle pech nu gehad heeft voor de rest van zijn leven.
En verder bof ik natuurlijk enorm! 'Een verwenkind', noemt oma Mieke mij weleens, en dat klopt. Er zijn zoveel mensen die heel veel van mij houden! Dat is hartstikke fijn en maakt mij een gelukkig, tevreden mannetje.