Ontwikkelkind

Inmiddels is de lijst met woorden die ik zeg eindeloos lang geworden. Ik zeg hele zinnen! Zoals: mama ook hier zitten, of vlag hoog hangen (ja, ik ben sinds Bevrijdingsdag gefascineerd door vlaggen). Vandaag zei ik bij opa en oma H'sum voor het eerst de namen van twee Tubbies; Po en Lala. Het lijkt wel of de rem op praten helemaal weg is; ik ben er niet meer verlegen voor! Mama en papa genieten er heel erg van, vooral mama, die zit te smachten naar de dag dat ze met mij kan babbelen. Mama babbelt namelijk zelf ook heel graag en tegen mij de hele dag (vandaar dat ik zo stil ben, daar kan ik niet tegenop!)
Ik heb ook dwars doen ontdekt: lekker vaak nee zeggen, en lekker stoute dingen doen. Mijn imago van lief braaf jongske gaat er helemaal aan! Maar dat is wel goed, want ik moet nog wel leren me een beetje te verweren. Vooral meisjes vind ik een beetje eng, vooral als ze wat groter zijn en heel snibbig tegen me doen. Maar als ze even klein zijn als ik en heel verliefd op mij (dat gebeurt me regelmatig) en aan mijn handje trekken en me als een pop behandelen, moet ik ook niks van ze hebben. Nee, meisjes, nog maar even niet!
Ik word dus wel steeds assertiever en laat luidkeels van me horen als ik iets niet wil: NEE! Maar diep van binnen schemert nog steeds een enorm lief en zacht karakter, hoor. Ik zie bovendien alles en die gevoeligheid voor alles wat er in de wereld zo hard op je afkomt herkent mama van zichzelf. Ik kan van streek raken door rommel op de grond en ben heel erg bezig met hoe dingen volgens mij horen te zijn..
Herhalen doe ik ook: dat papa auw neus had de afgelopen week herhaalde ik als een mantra; het is net of ik het op die manier een plekje geef.
Ja, ik ben lekker bezig... Ik ontwikkel me op alle fronten. Precies zoals het hoort...